دل‌گرفتگی..

این بار نشستیم آن میز گوشه که راهپله از بغلش میگذشت. دفعه قبل من خیره شده بودم به مردی که نشسته بود آنجا و فکر میکردم عجب جای خوبی نشسته. دنج، گوشه، کنار پنجرهای که پشتش چند بوته گیاه روییده بود و کسی از آن بیرون، جز تصویری مبهم از کسی که داخل است نمیدید. فکر میکردم کاراکتر «گوشه»ها پناهدهندهترند. مثلا آنوقتی که مچاله میشدم در فضای کوچک بین در و کمد و میگریستم. آنوقتی که عید بود و من دل...

ادامه مطلب