دل‌گرفتگی..

و حقیقت، اگر بخواهیم بیپرده پوشی و توجیه بفهمیم، آن چیزی نبوده که در تمام این یک سال به آن فکر میکردم و به خیالِ صحتش با تمام اصول میجنگیدم. اشتباه کردم./.. و این با هیچ قصه عاشقانهای جور نیست. تمام قصههای عاشقانه شعر پردازی شاعران بوده. عشق فقط یکیست؛ و یکی. والسلام. ...

تمام این روزها داستان دو تا برادر است و دو تا برادر و یک خواهر و تمام؛ باقی حاشیهاند....

بگذار به پای بیبضاعتی، این را که این روزها از فرط درد، واژههایم جز به دلیل درد و جز برای درد و جز به قد قامت درد جفت و جور نمیشوند؛ اما بگذار مثل این دخترهای معمولی که هردومان همیشه از دچاری به شمایلشان فراری بودیم، دو تا قلب برایت از چشمهایم بزند بیرون، و مثل آدمهای شعر ندیدهی شعر نخوانده، همان آدمهای معمولی که پیچ و خمهای روحشان به پیدا کردن راه کلمات قد نمیدهد، برایت بنویسم؛ آمدنت مبا...

انگار در تو فرو رفتهام. در تو حل شدهام. در تو عدم شدهام و من را چه کار با کسی که فکر میکند تو به قدر کافی برای حلال بودن بزرگ نیستی. آنقدر در تو گم شدهام که وقتی گلویم به کلمات مرتعش میشوند و صدای تو از حلقم بیرون نمیآید، با خودم به بحران میخورم. از خودم عصبانی میشوم. از خودم میگریزم و نمیشود.. با تمام آنچه این دو سال، من را از عرش با همان پسگردنی سخت پایین انداخت، هنوز از من دور نیستی؛ دستنیافتنی نیستی. دستم را دراز کردم و در آن تاریکی وحشتافزا دستم را گرفتی. من پیِ هیچ دست دراز کرده بودم عزیز! اما تو... آه سیدمرتضای این قرنِ تنهایی! مگر تو باز برایم بنویسی امام چه بود و پیغمبر یعنی چه! مگر تو باز برایم بگویی چیزی نمانده این تمدن از درون ریشهکن شود، «و لو کره المشرکون»! من حرفهای تو را با...

در سطر اول از صفحه اول از جلد اول از کتاب آداب النوم(!) آمده، هرچند بیش از روزی بر تو گذشته بود که چشم بر هم نگذاشته بودی، اگر به ناگاه داستانی در تو تپیدن گرفت یا شعری از ناخوداگاهت به رستخیزگاهِ ذهنت سرازیر شد، مخواب مگر آن که آن را مکتوب کنی. + چند تا ناسزا هم در انتهای جمله مبذول فرمودند که به علت خودسانسوری موجود در اینجانب، و درخواست سازمان(!) مصادیق مجرمانه در فضای مجازی، حذف شد. ...

امروز، قید استراحتِ بعد دوره و چه و چه را زدم و رفتم مدرسه. تا چهار کلاس داشتیم و بعد، تمام کتابهایی را که این چند وقت برایمان خریده بودند و کتابهای مصوب آموزش و پرورش را (همان کتابهای مثلا درسی!) برداشتم و قصد خانه کردم. سنگین بود و بدنم را کج میکرد. چند قدم بیشتر نرفته بودم که انگشتهام بی حس شدند. هرچند قدم مجبور بودم کتابها را بگذارم زمین و نفس تازه کنم. (مسیر ماشینخور نبود.) یادم افتاد بابا اگر بود همه اینها را با یک انگشت برمیداشت. ... بعد یاد این افتادم... این چیزیست که شما برابری زن و مردش نام مینهید... + شاید مغلطهگونه باشد، اما مغل...