کافیست؛ تو میدانی!

آدمی آنچنان در نهانیهای تاریکِ خودش گم است، که از خودش هم در شگفت است! هوسِ دوره را کردهام؛ وسط بارانهای در گاه، که نمیآید. سر کلاسِ دیف و تحلیلی، هوسِ همان دوره مضحک مزخرف را!

شگفتا فاطمه!

شگفتا فاطمه!

شگفتا فاطمه!

حال که اوضاعِ دلِ ما جز بر تو بر همه پوشیدهست، خودت راهیم کن. میترسم این بساط اخیر هم، ...

عجیب نیست انسانی که آفریدهای؟! فتبارک الله...

+ به بزرگیش قسم، از تنها ماندن با خودم میترسم! نه از این ترسهای شعری و شعاری؛ واقعا از تنها ماندن با خودم - مادی یا معنوی - تازگیهاست که وحشت میکنم...