شطحیاتِ آبکی حتی...

توی چرکنویسِ هندسهام، بینقطه نوشته بودم:

کاش آدمی را توان از خویش گریختن بود.

فاطمه گفت مثل آن آهنگ علیرضا قربانیست که میگوید:«از خویش میگریزم...».

دیدم چقدر راست میگوید.

آهنگ را نه که زیر باران، که زیر ستارهبارانِ جادهی تهرانقم، وقتی از بهشت به جهنم رجعت میکنی باید شنید.

+ پوستر آلبوم طریق عشق محمدرضا شجریان را دیدهاید؟ استاد شعر معاصرمان تویِ دوره، انگار همسانِ جوانیهای شجریان است... با آن صدا که شعرهای شاملو را میخواند؛ با آن صدا که «در حجمی از بی انتظاری» سیمین را خواند... با آن صدا که فروغ را... از معدود چیزهای دوستداشتنی آن دوره بود.

+ خیلی قبلترها، بابا شجریان میگذاشت توی ماشین... حالا نه. حالا خیلی چیزها فرق کرده.