میعاد

در فراسویِ مرزهای تنت تو را دوست میدارم.

آینهها و شبپرههای مشتاق را به من بده

روشنی و شراب را

آسمان بلند و کمانِ گشادهی پل

پرندهها و قوس و قزح را به من بده

و راه آخرین را

در پردهئی که میزنی مکرر کن.

*

در فراسوی مرزهای تنم

تو را دوست میدارم.

در آن دوردستِ بعید

که رسالتِ اندامها پایان میپذیرد

و شعله و شورِ تپشها و خواهشها

به تمامی

فرومینشیند

و هر معنا قالب لفظ را وامیگذارد

چنانچون روحی

که جسد را در پایانِ سفر،

تا به هجومِ کرکسهای پایانش وانهد..

*

در فراسوی عشق

تو را دوست میدارم،

در فراسوهای پرده و رنگ.

در فراسوی پیکرهایمان

با من وعده دیداری بده.

| شاملو - اردیبهشت 1343