دخترک در هجده سالگی

عجیب که عاشقهای من یا پسرکهای تازهبالغِ فامیلند، که میسوزند و از ترس پدرم دم نمیزنند تا روزیچند که بگذرد و از یاد ببرندم با اولین باری که روبروی دختری در اتاقی طرح آینده میریزند؛ یا پسرهای خشک بیاحساس؛ سیاستخوان و اقتصادزده، بیآنکه چیزی از شعر بفهمند، یا مذهبگریزانی که یحتمل عاشق لاابالیگریم شدهاند.

بنویسم به نسق همیشه، به نشانه ننگ، که بماند به پیشانی این روزهای سگی؛ آنکه باید نیامد، یا آنکه باید، هنوز در عدم است.