نامه کوتاهِ خداحافظی

گاهی باید ساده گفت «به من چه» و از کنارِ همهچیز گذشت، تو اما نمیدانی با قلب من چه کردهای که من نمیتوانم دل به زندگی شخصی ببندم. حتی خصوصیترین ابعادِ زندگیام شخصی نیست، آرزوی شخصی ندارم. و تو نمیدانی حال کسی که نه خاطر خودش را آنقدر میخواهد تا قدمی برایش بردارد، نه رمقی و امیدی به آینده متصور دارد که حرکتی بکند، چقدر رقتانگیزست.

میخواهم زندگی شخصی داشته باشم. تو را نداشتن سادهتر است. حالا که فقط نشستهای نگاه میکنی، من هم کج نیستم، قهر میکنم. وقتی به عتاب رو برمیگرداندی، باید میدانستی خویِ این بچه سرکش را، که نودونهبار برگردد، بار صدم برای همیشه میرود. برای همیشه.

خداحافظ.