خرید بک لینک

خدایا، در این لحظه از عمرم، به آنجا رسیدهام که سایه مبانی فرویدی برای مأخذشناسی گناه را از اعمالم برداشتهام. کارهایی کردهام که به وضوح، تجاوز از حدودت بوده، و نفس لوامهام انگار به این منِ کثیف عادت کرده باشد، در عینِ سکوت پشت میز یک کافه روشنفکری سیگار گیرانده؛ در این لحظه به تو میگویم تجاوز از حدودِ تو، من را زمین زد. بیآنکه احساس بدی از انجامشان داشته باشم، طبق رابطه علت و معلولی، به چیزهایی منتج شد، که زندگیام را به زمین کوباند، و همچنان میکوباند. خدایا به تو پناه میآورم از خودم. خدایا حتی به آتشت پناه میآورم از خودم. از خودم.


پ.ن: میدونی چیه؟ این روزا، از اینکه یکی بیاد یه حال معمولی بپرسه ازم، وحشت دارم. از صمیمیتی که با بعضی آدما دارم، وحشتزدهم. ازش پرسیدم اگه بدونی یه روز یهویی میذارم میرم، بازم میمونی پیشم؟ گفت آره. گفتم چرا؟ گفت مگه آلترنتیوی هست؟ میخوام از همه فرار کنم. میخوام تنها باشم. میخوام نامرئی باشم. میخوام همه همه همه آدما یادشون بره وجود دارم. یادشون بره منو دوست داشتن. یادشون بره ازم متنفرن. محو؛ لاموجود. از کوچکترین دیالوگها وحشت دارم. جواب ضروریترین تلفنها رو نمیدم. کاش میتونستم برم به همه بگم من ممکنه یهویی بذارم برم. یعنی بگم خیلی ممکنه یه روز یهویی بذارم برم. واقعا ممکنه. هیچ دلیلی هم براش نداشته باشم. فقط از خواب بیدار شم، صبحونه بخورم، پشت چشمم مداد بکشم، بعد برم یهجایی، با آدمای جدید، تو دنیای جدید، با کلمههای جدید؛ و فقط به همه اطمینان بدم زندهم. یهویی برم.. یهویی برم..


پ.ن دو: اگه بدون عشقِ من، کنار هرکسی خوشی؛ به حرمت گذشتهمون، چرا منو نمیکشی؟

برچسب: نویسنده: آرین زارعی‌نیا تاريخ: يکشنبه 26 فروردين 1397 ساعت: 3:31

صفحه بندی