Procrastination

توییترم خیلیچیزها در خودش دارد؛ گاهی که برای نابود نشدن شانزدهکا خاطرهام لاگین میکنم و دوباره دیاکتیو، میروم مرور میکنم؛ از عید پارسال میخواهم درباره ماشین نقاشی جکسون پولاک یکسری جملات آماده توی ذهنم را بنویسم و نمینویسم. دو ماه است میخواهم راجع به سفر حسام به سوریه بنویسم و حتی میدانم کدام عکسی که برایم فرستاده میخواهم برای پست بگذارم، و نمینویسم. سه ماه بیشتر است که میخواهم بنویسم چرا به نظرم دانکرک فیلم خوبی بوده، و نمینویسم. دو هفته است میخواهم یک پست درباره مد، و پوشش بگذارم، و چندتا برند کاردرست ایرانی را معرفی کنم، و نمینویسم. دو سال است میخواهم یک پستِ بلندبالا از جزئیاتی که فرزانه را برای من خاص کرده آنگونه که فکر کنم دیگر کسی شبیه او در زندگیام نخواهد بود، بنویسم و نمینویسم. تقریبا یک سال است که میخواهم درباره روشهایی که برای بهتر کردنِ افسردگی مزمنی که پاپیچم شده، به کار بردم بنویسم، و نمینویسم. یکسری بیتهای مشخص و فرازهای مشخص از شعرهای خوب را به دیوار اتاقم چسباندهام که درباره اسلوب کلامی که باعث میشود عاطفه شعر در مقایسه با شعری با همان مفهوم، هجومآورندهتر باشد، بنویسم و نمینویسم. مدتهاست میخواهم برداشتم را از carnage پولانسکی بنویسم و نمینویسم. مدتهاست میخواهم درباره فیلمی که خواهم ساخت و حتی اسمش را هم انتخاب کردهام بنویسم، و نمینویسم. آن نامه دومی که قرار بود درباره چگونه برایت تکراری نشوم، باشد، حالا حدأقل نامه پنجم است و ننوشتهامش. مدتهاست میخواهم یک پست مخصوص درباره صحنه معروف خودم، همان دوچرخه و جاده دوطرفگندمزار، بنویسم و نمینویسم. یک پروژه همینگوی بود که گمانم حسام خودش آن را اداره میکرد. آنجا نوشته بود اگر مشغول نوشتن چیزی هستید، از شبکههای اجتماعی دوری کنید، چون ممکن است یک جمله دهکلمهای تمام نوآوری کارتان را به باد دهد؛ یک بار یک نفر چیزی درباره من میگفت که بسیار غلط بود. میگفت فاطمه آنقدر روشن و لبریز است که راه میرود و ایده میکارد. حرف جدید توی صورت آدمها میپاشد. چون آنقدر پر از خلاقیت است که برایش مهم نیست اگر نویسنده کتابی که ایدهاش مال اوست، خودش نباشد. فقط برایش مهم است که آن کتاب نوشته شود. نه، من همینجا هم درباره وحشتم از خواندن کتابها نوشته بودم. که چقدر وحشتزدهام وقت خواندن هر کتاب جدیدی، که نکند حرفهای من را نوشته باشد. من نسبت به هرآنچه از ذهنم میگذرد احساس مالکیت میکنم. من هرروز به روند گسترش دنیا، به سوشال مدیاها برای اینکه باعث شدهاند یک فکر همزمان به ذهن چندنفر خطور کند، فحش میدهم. عصبانیام. خیلیخیلی عصبانیام. وبلاگ برای چیست؟ وبلاگ برای یادداشتهاییست که دوست داری قبل از همه بنویسی. چرا؟ نمیدانم. عصبانیام فقط. خیلی.