فلسفه

آدمی را برابر راههای نارفته، عمر آنهمه نیست که برای رسیدن کسی در راهی پا کُنْد کند؛ مگر به عشق.

پا کند کن برایم؛ من درراهماندهای خستهام.

پ.ن: انگار کن در اتوبوسی شبانه هستی، در جادههای مخوف زاهدان؛ ترک مناسبحال، اون دوتا مست چشات. آخ اون دوتا مست چشات.