من ماتَ علی حبّ علی مات شهیدا.

...

...

...

...

من عشّق، فعف، ثم مات...

...

کاش

بمیرم

از عشقت.

من مات علی حب «مادر»

مات شهیدا...

به شرط آرام گریستن در روضه.

به شرط آرام جان دادن پشت تابوت.

به شرط دم نزدن از غربت.

به شرط عمل،

نه حرف.

من مات علی حب علی...

هرکاری میکنید، باشد؛

فقط آرام...

+ به قول رفیق:

علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی علی ...

+ آتش زبانه زد... از خانه علی... در بین شعله سوخت... پروانه علی... پروانه علی... پروانه علی...

+ داغ که زیاد است؛ با هم میسوزیم. چه باک؟! اما عاجزانه التماس میکنم، شما دیگر حرف رفتن نزنید... میترسم از شدت آزمایش الهی. برایِ مولا نمیدانم چه بود اما، وقتی جواب سلامش را فقط فاطمه میداد و خدا فاطمه را گرفت، ... ، غربت ما که بیشتر از علی نیست... شما دیگر مثل مادرتان حرف رفتن نزنید... دعا کنید. دعا کنید برای ماندن. من زنده ماندن بعدِ شما را(دهانم دوخته باد)، باور بفرمایید، بلد نیستم...