آخ...

من اگر بخواهم در یک کلمه عرض بکنم، آن یک کلمه این خواهد بود که مجلس خبرگان باید انقلابی بماند؛ باید انقلابی فکر کند و انقلابی عمل بکند؛ این خلاصهی مطلب. در تفسیر این مطلب، خیلی حرف میشود زد؛ یکی این است که در انتخاب رهبر آینده، ملاحظهی خدا را بکنید. احتمال اینکه این دورهای که تازه شروع خواهد شد، مبتلا بشود به این آزمایش، احتمال کمی نیست؛ آن وقتیکه بنا است رهبر انتخاب بشود، ملاحظات و رودربایستیها را کنار بگذارند؛ خدا را در نظر بگیرند، وظایف را در نظر بگیرند، نیاز کشور را در نظر بگیرند؛ بر این اساس رهبر انتخاب بشود؛ مهمترین وظیفه به نظر ما این است؛ مراقبت کنند. اگرچنانچه در این مرحله و در این وظیفهی بزرگ کوتاهی انجام بگیرد، در اساس کار مشکل به وجود خواهد آمد؛ این مهمترین مسئله است که بایستی مورد توجّه قرار بگیرد.

+ تضمین نمیکنم بعد رفتنت زنده بمانم. اگر هم خدای ناکرده ماندم، حقیقتش را بگویم، این مملکت نخ نما شده بی تو چیزی ندارد... جمع میکنم میروم آنور دنیا، لااقل تاوان مسلمان بودنم را پس میدهم، که فردا روزِ وعده لا ریب فیه، وقتی پرسیدند برای این مسلمانی چه پرداختی، نگویم پا روی پا انداختم، خوردند و بردند و شکمهایشان را به مراد رسانیدند و جهانی هم شدند(!) و خیابانها و خانهها هم دربست مغلوب لایف استایلهایشان، من هم به درسی و دانشگاهی، شغلی(!) و حقوقی، به پوسته گندمی که با اکراه از دهانهای نجسشان تف کردند راضی شدم و مردم و تمام. از این انقلاب و از این آرمان، از این ظهور، از این پرچم سبز، از این امید رویش و از آن شور و از آن شعور، شما برای ما ماندهاید فقط. فقط. فقط. اگر برای رفتنتان دعا کردید، به پایتان میافتم، دعا کنید لامکان بشوم... اشتباه کردم. هیچ جای این دنیا بی شما تحمل کردنی نیست... فقط، توی نماز شبهایتان تصور کنید اینهمه جوانِ منقلب انقلاب ندیدهای را که اگر بروید، غریبترین، تاکید میکنم، غریبترین جوانهای این جهان خواهند بود و چه بسا که انگار غربت ارث هر آن کسیست که به انتظار او زندگی میکند...

...

و کلامِ آخر؛ «ببین میتوانی بمانی... بمان...»

+ جان دارد از تنم، ...