باورم نمیشود. این روزها روزهای آخر همان سالیست که با لرزِ سرما و بیخوابی، وسطِ آن شلوغی و بیجایی، با غمگینترین و غریبترین و شادمانهترین حالت ممکن توی حرم امامِ رضایم تحویل شد. این روزها؛ روزهای دوازدهمین ماهِ سالی که دعای تحویل سالش، «قو علی خدمتک جوارحی» بود. خدا! سال تمام شد. دعام را برآورده نمیکن...

شاتوتِ درختِ توتِ منی! از سفیدی گریز زدهای به سرخی. آی شاتوت! آی شاتوت! آی شاتوتِ درختِ توت!

تو میدانی؛ انسان است و معصیت. انسان است و غربتِ گناه. نمیخواهم بعدِ هربار که از حد و قدر تجاوز میکنم، عهدمان را شکسته بپندارم؛ که من بی این عهد ناامیدم و ناامید یعنی هیچ. یعنی عدم. که من بی این عهد ناامیدم و ناامیدی یعنی انتشار ترس در عدم...

یک نفر باید میبود غیر تمام تمام این آدمها، کنارِ من، که آنچه بر من میگذرد برایش «مسئله» باشد. نیست و در این روزهای سکون، منِ نافهمِ راهنابلد ماندهام متحیر، تنها، خسته. و نیست آن کسی که شاخههای بینهایت نمودار دستهاش را هرشب خواب میبینم و هربار از خواب بلند میشوم از مامان میپرسم دستهام باید نمودارِ کد...

حسی به اسکارِ اصغر فرهادی ندارم.

تاریخ را آنها که «زدند» مینویسند یا آنها که «خوردند»؟

دلم براتون تنگ شده. برای همه اونایی که از خیابان ارغوان هفتمِ بلاگفا میشناسنم، برای همه اونایی که از اینجا... باهام حرف بزنید. زیاد. از همه جا. از خودتون، از همه چی. دلم برای حرف زدناتون تنگ شده. اینکه نظرارو جواب نمیدم... این روزا حرف ندارم. یه سری حرف خاص دارم که مضحکه. همه رو خسته میکنه. اما الان...

جایی هستم که جز خودت، زورِ هیچکس به نجات دادنم نمیرسد؛ که اگر برسد هم، نجاتم مسئلهای برای کسی نیست. اعتراف میکنم؛ به ضعف خودم، به هیچی خودم برای دههزارهزارهزارمین بار، به تو؛ به تو اعتراف میکنم. که گریزی از تو جز خودت نیست. کمکم کن. من را از وسط معرکه بیرون بکش، ببر سختترین جای داستان خودت. این رقص ...

الان آن دسته از دوستانی که به خاطر منع ورودشان به آمریکا ترامپ را فحش میدهند و در معیت آن، برای برجام جامه میدرند، مبهوت ماندهاند. + از تندروهای راستی و چپی، از هر دو، برائت میجویم. من یکی را از بازیهای مضحکتان معاف کنید.

شب جمعه که نباید خوابید..

1. به این فکر میکنم که وقتِ مرورِ خاطرات پس کِی است؟ اینهمه خاطره میسازیم، اینهمه خاطره مینویسیم، اینهمه فایلهای روزهای شانزده سالگیمان را کنار میگذاریم، اینهمه تاریخ به تاریخ پوشههای پی سی را مرتب میکنیم که ما در هفده سالگی این آهنگها را دوست داشتهایم، این فیلمها را دیدهایم، این پروژهها را انجام دا...

بعدها درباره این روزها می نویسند؛ از ما تا نابودی راهی نمانده بود، تا اینکه فاطمیه شد. + هفت روز. + شک ندارم که اگر بخواهم ادای شادیهای مردم این روزگار را در بیاورم، روز چهلم میمیرم. ما تا آن روز موعود غمگینیم؛ فقط به رسم سفارششده، پنهان میکنیم.

تصمیم داشتم یه recorder بخرم. پیش خودم حساب کرده بودم نهایتا صد تومن-دویست تومن میشه. اومدم خونه، چک کردم، ارزونترینِ قابل قبولش سیصد تومن بود. حالا باید برای خریدنش چار ماه صبر کنم. مامان بهم گفته بود اگر طلا بشم یه دوربین از هفت تومن تا نهده تومن برام میخره. خب طلا نشدم. بعد از کنکور هم که گواهینا...

اندازه هزارنفر آدم حرف دارم و حرفشنو نیست.

من هیچوقت عضو خانواده سمپاد نبودهام. این روزها که حرف از سمپاد زیاد شده و چون خبرها را پیگیری نکردهام و فرصت ریشهیابی هشتگهای توییتر را ندارم، نمیدانم علت این حرفهای حول سمپاد چیست، اما تصمیم گرفتم این یادداشت را بنویسم. سال پنجم دبستان به عنوان زرنگترین شاگرد مدرسه امتحان تیزهوشان دادم. آن سال، آخر...

نفس اعتراض است که بعضیها را به جبهه مخالف میکشاند. اگرنه عدهای، نه مانیفست مشخصی دارند، نه اصلا میدانند در زندگی دنبال چه چیزی هستند، و نه باخبرند عقیدهای که با آن مخالفت میکنند چیست و چه میخواهد. حقیقتش، اعتراض کردن و اپوزیسیون بودن، ایجاد یک نوع توهم شجاعت میکند و زمینه خوبیست برای قهرمانسازی. برا...

انگار در تو فرو رفتهام. در تو حل شدهام. در تو عدم شدهام و من را چه کار با کسی که فکر میکند تو به قدر کافی برای حلال بودن بزرگ نیستی. آنقدر در تو گم شدهام که وقتی گلویم به کلمات مرتعش میشوند و صدای تو از حلقم بیرون نمیآید، با خودم به بحران میخورم. از خودم عصبانی میشوم. از خودم میگریزم و نمیشود.. با ت...

من کوه درد هستم و دردآشنا کم است... مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ فاعلن...

تو میدانی وقتی از کهکشانِ جاریِ در رگهام حرف میزنم، چه میگویم. تو میدانی من کیستم و چیستم و چرا؟! تو در وصولِ «عند ربهم یرزقون» تا آنجا رفتی که چراییام را بدانی. من هنوز نمیدانم. هنوز هرلحظه سر به سویی برمیگردانم و آشفتهحالانه، چیزی پیدا نمیکنم. و این سرنوشت چشمهاییست که وقوع «واقعه» را، هنوز از قلب...

و تو چه میدانی این در خون خویش غلتیدن تا کجای شعف را به طرفة العینی طی میکند؟ و تو چه میدانی، در این سودای روشنفکری، که حزن آن مادر زیبابین که تکرار میکند «ما رأیت الّا جمیلا»، تا کجای آسمان چندم را چگونه میرود؟ و تو چه میدانی از قدرت «آه»؟ و تو کجا میتوانی باور کنی هر کدامِ این «آه»ها چند نفر را به...