در پسِ تاریکی جنگی برای نمایشِ زورِ نور است، بیش از آنکه میدانی برای ظهور نور باشد. اگر فرض را بر این بگذاریم که در یک ارتباط مشخص، سخت معنای خودش را یافته، آنگاه بیش از آنکه منتظر روزهای خوب باشیم، ش

یکی از تلخترین لحظات لوکسی که بشر به خودش دیده، لحظهایه که کد run میشه ولی خرابه و تو هم دیگه نمیدونی چه غلطی باید بکنی. پ.ن: بعد از بدخوابی و تقریبا بیخوابی دیشب، دو ساعت پیش برای نیمساعت روی م

مرگ را میپذیرم، و وقتِ پذیرفتنش همانجایم. رو در رو. مرگ را میپذیرم، مرگ را میخواهم، با تمام وجود.

آنقدر از روی جوابِ مسئلهها، چیزی را حل کردهام که مریض شدهام. مثلا همین برج هانوی، وقتی برای دیسکهای سهتایی و چهارتایی و پنجتایی حل کردمش، بین راه حلِ این سهتا دنبال کشف یک رابطه بودم تا بتوانم

امروز تمام دانشگاه را به عشقِ کتابِ توی کیفم تحمل کردم. هروقت حس میکردم دستی آمده روی گلویم، کتاب را محکم به سینهام میچسباندم، یا باز میکردم و جملات جادویش را میخواندم. صداها در هم میرفت، اما صد

گزارهها فینفسه نقض نوشتناند، و من مضاف بر آن، میدانم هیچچیز در گفتنم نیست. بنویسید، او بیشتر از آنکه هرچیز دیگری باشد، نجیب بود. بنویسید او وقتی از کلمه اجتناب کرد که از سنگینی سینه به مُردن افتاده بود. بنویسید، او در گریختن از گفتنِ گفتهها، در لالی مُرد؛ اما نگفت. یا ننویسید؛ کنارهگرفتهی کلمات را، ...

ترکیبی از بیکلمگی، شکستهای پیدرپی، شرایط جسمی نامناسب که هرازچندگاهی با خُردهبیماریِ بیاهمیتی اوج میگیرد، و چرخه شومی از اتفاقاتی که علت و معلول هماند؛ زندگیام در حال فروپاشیست و تاریکی بیانتها مینمایاند و؛ عجب. اینبار ققنوسی هم در کار نیست.

از آنجا که وقت و حوصله جملهبندی درخور برای یاداوری آنچه در ذهنم هست را ندارم، کوتاه و به آینده مینویسم؛ این روزها بسیار سخت میگذرند و من تقریبا از

روح و جسم من بهشکلی شگفتانگیز به هم متصلند. کوچکترین نوسانات روحی، تأثیر خودشان را هرچند جزئی روی جسمم میگذارند. این مدت، فقط صحنههای کوتاهی از s

حوصله هیچی ندارم. از وحشت دیدن آدمای آشنا. فردا. تو مدرسه. از وحشت راه نیفتادن کارم. از اینهمه گیر جزئی که توی کارای کوچیکم میفته و از اینکه هیچی روال

این دو-سهروز اندازه دو-سهسال جان کندم. سر کلاس ریاضی عمومی هجومِ زنگها و بعد sms مامان که میگفت ریاضی و کاربرد امیرکبیر قبول شدهام و دنیا که تعاب

آن روزی که فهمیدم ورای عادت دارم به تو دل میبندم، دل بستن برایم تجربه عمیقی از باختن بود، به عمق یک محبت دوساله در پاکترین روزهای عمرم که هیچ هوسی د

نمیشود برایتان مُرد.

یک؛ خب، همانطور که کاملا انتظار میرفت، تفاوت دانشگاه قم با پلیتکنیک آنقدر زیاد است که باز بر اساس تصوراتم مبنی بر اینکه قرار است بدترین اتفاقها برا

پا روی پا انداخت، دستی به ریشهایش کشید، مظلومنمایانه زمین را نگاه کرد، با ژست «حرفهای ما آنقدر مستدل و درستند که ما برای دفاع از آنها خیلی آرامیم»

یک؛ کودکی که پیداست از سوء تغذیه رنج میبرد، و نهایتا چهارسال دارد، توی مترو فال میفروشد. او کودک را نگاه میکند، و همزمان صورتش به خاطر خطور فکری در

اگر بتوان درسی از تاریخ گرفت، آن درس این است که هرگاه اقتصاددانان مطمئن بودهاند به هدف والای صلح و رونق ابدی رسیدهاند، پایان رژیم موجود نزدیک بوده است. روندی نهاده شد که تا امروز ادامه یافته است

صدامو داری فاطمه خانوم!؟انصاف نبود این پیامها به دستت نرسه:

اساسا با اندیشه میتوان بهتر زندگی را مدیریت کرد یا با احساس؟! این روزا پُرم از سوال! و این نیز یکی از هزار. دنبال پاسخی منطقی هستم، مستدل، بی هیچ شائبه، بی هیچ ایدئولوژی، بی هیچ بر چسبی .. پ.ن: تو

فاطمه چگنی! نبودت شدیدا احساس میشه. میفهمی اینو؟! کاش بفهمی. مرسی. اه